صائب تبریزی- غزل شماره 2901
ز مژگان که ناخن در فضای سینه می بارد؟
که خون چون نافه ام از خرقۀ پشمینه می بارد
بود یک شمه از ناسازی گردون به میخواران
که ابر بی مروت در شب آدینه می بارد
به شیران طعمه از پهلوی خود گردون دهد، اما
اگر گاوی دهن را وا کند لوزینه می بارد
چراغ مهر از تردستی شبنم نمی میرد
عبث ابر تر مژگان به داغ سینه می بارد
اگر لب تشنۀ فیضی اثر بگذار در عالم
که بر خاک سکندر نور از آیینه می بارد
ز رشک طبع گوهربار صائب بس که تب دارد
گهر همچون عرق از چهرۀ گنجینه می بارد