صائب تبریزی- غزل شماره 198
از مروّت نیست چیدن غنچۀ نشکفته را
چون صدف کن پرده داری گوهر ناسفته را
سینۀ اهل تعلّق شاهراه تفرقه است
میهمان باشد کثافت، خانۀ نارفته را
در دل تنگ است فتح البابها عشّاق را
خنده ها در پرده باشد غنچۀ نشکفته را
دیدۀ بیدار نگذارد اگر پایی به پیش
قطع کردن سخت دشوارست راه خفته را
خودسران سررشتۀ پرواز را گم می کنند
سر مده در صید دلها کاکل آشفته را
پاک چون گردند دلها، فیض نازل می شود
می رسد از غیب مهمان، خانه های رفته را
با سیه بختی شود آسان ره دور عدم
می توان طی کرد در شب زود راه خفته را
خامشی را رتبه بالا[تر] بود صائب ز نطق
قدر و قیمت بیش باشد گوهر ناسفته را