صائب تبریزی- غزل شماره 2609
اهل همّت خردۀ خود پیش درویشان نهند
مایه داران مروّت گنج در ویران نهند
با جگر خوردن قناعت کن که این دون همّتان
کفش پیش پای مهمان پیشتر از خوان نهند
شد سخن در روزگار ما چنان کاسد که خلق
در شنیدن بر سخنور منّت احسان نهند!
محضر روی عرقناک است بر پاکی دلیل
ساده لوح آنان که تهمت بر مه کنعان نهند
نیست دست اهل غیرت دست فرسود طبیب
منّت درمان به جان از درد بی درمان نهند
داغ نومیدی است صائب گوهر بحر سراب
وای بر جمعی که دل بر وعدۀ خوبان نهند