صائب تبریزی- غزل شماره 1643
هر که از اهل جهان گوشۀ عزلت نگرفت
رفت از دست و رگ خواب فراغت نگرفت
وحشت روی زمین زیر زمین خواهد یافت
هر که در روی زمین خوی به وحدت نگرفت
آمد انگاره و انگاره از این عالم رفت
هر که اندام ز سوهان نصیحت نگرفت
رفت بر باد فنا عمر گرامی افسوس
پیش این شمع کسی دست حمایت نگرفت
هر که در مجلس می گریۀ مستانه نکرد
خون دل خورد و گلاب از گل صحبت نگرفت
فقر مشّاطۀ جودست که دست از زر و سیم
تا نگردید تهی، دامن شهرت نگرفت
آفت زندگی و راحت مردن را دید
خضر از تشنه لبان آب ز خسّت نگرفت
صائب این با که توان گفت که با چندین درد
خبر از ما یکی از اهل مروّت نگرفت