عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن است

صائب تبریزی- غزل شماره 1065

 

عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن است

عشق، این اوراق را شیرازۀ دل کردن است

جای خود را گرم کردن در سرای عاریت

عکس را در خانۀ آیینه منزل کردن است

رخنۀ اندیشه را مسدود کردن عزلت است

ورنه خلوت را ز فکر پوچ محفل کردن است

گر کلیدی هست قفل کعبۀ مقصود را

دست خود کوته ز دامان وسایل کردن است

با خس و خاشاک بستن پیش راه سیل را

بهر ما دیوانگان فکر سلاسل کردن است

با تکلّف زندگی کردن درین مهمانسرا

بر خود و بر دوستداران کار مشکل کردن است

هست اگر راه گریز این خانۀ دربسته را

چشم پوشیدن ز عالم، رخنه در دل کردن است

با قد خم گشته آسودن درین وحشت سرا

خوابگاه از سایۀ دیوار مایل کردن است

چون مرا نظّاره آن شاخ گل دیوانه کرد؟

کار چوب گل اگر دیوانه عاقل کردن است

همّت ذاتی به جودست از گدا محتاج تر

از کریمان خواستن، احسان به سایل کردن است

گفتگوی عشق صائب پیش این بی حاصلان

در زمین شور تخم خویش باطل کردن است