شاطر عباس صبوحی قمی
غزل شماره 36
در خم زلف تو پابند جنون شد دل من
بیخبر از دو جهان غرقه به خون شد دل من
چون که با رشته ی گیسوی تو پیوندی داشت
مو به مو ، بسته به زنجیر جنون شد دل من
این همه فتنه مگر زیر سر چشم تو بود
که گرفتار دو صد سحر و فسون شد دل من
آنچه گفتم به دل از روی نصیحت ، نشنید
عاقبت عشق تو ورزید و زبون شد دل من
بعد مرگ من اگر بر سر خاکم گذری
دهمت شرح که از دست تو چون شد دل من
سال ها سخت تر از کوه گران بود ولیک
در سر عشق تو بی صبر و سکون شد دل من
نقطه ی خال تو تا دید به پرگار وجود
یکسر از دایره ی عقل برون شد دل من
