آمد بر من نگار خوی کرده ز می

رهی معیری – رباعی شماره 42

گل نی

آمد بر من نگار خوی کرده ز می

او زآتش می گرم و من از صحبت وی

گفتم: گل من، لعل لبت کی بوسم ؟

خندید و به عشوه گفت: وقت گل نی !

نوشته‌های مرتبط

احوال دل آن زلف دو تا داند و من

ادامه نوشته »

جانم به فغان چو مرغ شب می آید

ادامه نوشته »

هر لاله ی آتشین، دل سوخته ای است

ادامه نوشته »

ای ناله چه شد در دل او تاثیرت

ادامه نوشته »

هر گل که به طرف گلستان می خندد

ادامه نوشته »

زنجیر طلایی تو ای گنج مراد 

ادامه نوشته »