گرمی ندهد باده ی ناب ای ساقی

رهی معیری – رباعی شماره 40

باده ناب

گرمی ندهد باده ی ناب ای ساقی !

ور زانکه بود چو آفتاب ای ساقی

خواهی که به یک جرعه کنی مدهوشم

با بوسه درآمیز شراب ای ساقی

نوشته‌های مرتبط

هر گل که به طرف گلستان می خندد

ادامه نوشته »

آن یار که عشق او بود یارم و بس

ادامه نوشته »

ای دل اگر آن روی بهشتی بینی

ادامه نوشته »

جانم به فغان چو مرغ شب می آید

ادامه نوشته »

گلبرگ به نرمی چو بر و دوش تو نیست

ادامه نوشته »

ای جلوه ی برق آشیان سوز تو را

ادامه نوشته »