در این بخش مدح و منقبت های خواجوی کرمانی نوشته شده است.
برای خواندن هر شعر، روی آن کلیک کنید :
شعر شماره 1 : ای نهاده خشت زر بر روزن سیمین بام
شعر شماره 2 : الحمدلله الذی خلق السموات العُلی
شعر شماره 3 : تا کی بر آستانه ی این شش دری سرا
شعر شماره 4 : پیش از آن کاین خیمه ی پیروزه شد زرین طناب
شعر شماره 5 : ای ز شرم روی چون ماه تو در خوی آفتاب
شعر شماره 6 : لاف آزادگی از سرو سهی آید راست
شعر شماره 7 : چرخ سرگشته ای گدا بیشست
شعر شماره 8 : چون درآیی به شکرخنده شکر آب شود
شعر شماره 9 : لعل شیرینت دهان را لذت شّکر دهد
شعر شماره 10 : کشتگان راه حق لاف از مسیحا می زنند
شعر شماره 11 : وجه برات شام بر اختر نوشته اند
شعر شماره 12 : مشو به ملک سلیمان و مال قارون شاد
شعر شماره 13 : کار من آشفته گشت از روزگار
شعر شماره 14 : تبارک الله ازین قصر آسمان مقدار
شعر شماره 15 : چون مقام عبرتست این منزل ناپایدار
شعر شماره 16 : به وقت صبح چو سیمرغ آتشین شهپر
شعر شماره 17 : ای به اقبال تو با برگ و نوا خرس و خروس
شعر شماره 18 : زهی سپهر برین متکّای بواسحق
شعر شماره 19 : شاید ار ساید علم زین فتح سر بر آسمان
شعر شماره 20 : دوش چون سیمرغ زرّین کوه بر قاف آشیان
شعر شماره 21 : ای مگس ران وثاقت شهپر روح الامین
شعر شماره 22 : دوش چون در جنبش آمد قلزم سودای من
شعر شماره 23 : اهل دل را بین پیام از کوی جانان آمده
شعر شماره 24 : ای ز خاک درگهت خضر آب حیوان یافته
شعر شماره 25 : ای به قدرت سنگ را لعل بدخشان ساخته
پایان اشعار این بخش
