اشکم که چو لعل آبدار افتادست

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 38

اشکم که چو لعل آبدار افتادست

با دانه ی دُرّ شاهوار افتادست

سرگشته به هر گوشه از آن می گردد

کز مردم دیده بر کنار افتادست

نوشته‌های مرتبط

روزی که نه باغ بود و نی گل نه سمن

ادامه نوشته »

در ساعد سیمین چه کنی یاره ی زر

ادامه نوشته »

گفتم قمرم گفت به چشمش گردی

ادامه نوشته »

شاه فلکت مشتری بازارست

ادامه نوشته »

مه ذره ای از مهر رخ مهوش ماست

ادامه نوشته »

آن ترک پریچهره که قصد جان داشت

ادامه نوشته »