گفتم که چو رویت چه بود گفت که ماه

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 369

گفتم که چو رویت چه بود گفت که ماه

گفتم که چو رنگم چه بود گفت که کاه

گفتم چون است روز من گفت سیاه

گفتم چون شد حال دلم گفت تباه

نوشته‌های مرتبط

گر مهر رخت خیمه بر افلاک زند

ادامه نوشته »

از چشم تو هر که می پرستی آموخت

ادامه نوشته »

ای دل، دل ازین روزن شش سو برکن

ادامه نوشته »

هر کس که دلش ز عشق فرسوده شود

ادامه نوشته »

دی زلف تو را باد سحر می جنباند

ادامه نوشته »

آن لعل که گنج شایگان است کجاست

ادامه نوشته »