ای دانه ی خال سیهت دام دلم

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 310

ای دانه ی خال سیهت دام دلم

وی پسته ی تنگ دهنت کام دلم

گم گشت در ایام غمت نام دلم

تا خود به کجا رسد سرانجام دلم

نوشته‌های مرتبط

آن سنگدل سیمبر آیا ز کجاست

ادامه نوشته »

گر سرو سهی به قدّ او ماند راست

ادامه نوشته »

گر پیرهن کشیده ات می باید

ادامه نوشته »

ای آنکه تو را جود و مکارم کار است

ادامه نوشته »

تا چند ز مهر مه آن غالیه موی

ادامه نوشته »

گفتی که کسی که فتنه می انگیزد

ادامه نوشته »