ماهی که رخش فتنه ی دور قمرست

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 104

ماهی که رخش فتنه ی دور قمرست

لعل لب او طوطی و تنگ شکرست

آن خال سیه بر لب لعلش گویی

زنگی بچه ای خازن دُرج گهرست

نوشته‌های مرتبط

مستی که نه هستیم زیان می دارد

ادامه نوشته »

رفتم به عراق بر در جانانه

ادامه نوشته »

ای برگ گلت به مشک ناب آبستن

ادامه نوشته »

ای آنک دل از مهر رخت جان نبرد

ادامه نوشته »

چون روی تو خور به عالم افروزی نیست

ادامه نوشته »

دی زلف تو را باد سحر می جنباند

ادامه نوشته »