
بیدل دهلوی- غزل شماره 952
از قضا بر خوانِ ممسک گر کسی نان بشکند
تا قیامت منّتش بی سنگ دندان بشکند
راحتِ اهل وفا خواهی مخواه آزارِ دل
تا مباد این شیشه بزم میپرستان بشکند
اینچنین کز عاجزی بی دست و پا افتادهایم
رنگ هم از سعی ما مشکل که آسان بشکند
بحر لبریزِ سرشک از پیچ و تابِ موجها ست
آب میگردد در آن چشمی که مژگان بشکند
زیرِ چرخ آرامها یکسر کمینگاه رم است
گَردِ ما آن بِهْ که بیرون زین بیابان بشکند
ساغرِ قربانیان از گردش افتاده ست، کاش
دورِ مژگانی خمارِ چشمِ حیران بشکند
وحشتی دارم درین گلشن که چون اوراقِ گل
رنگ اگر در گردش آرم طرفِ دامان بشکند
یک تأمّل گر شود صرفِ خیالِ نیستی
ای بسا گردن که از بارِ گریبان بشکند
عجز بنیادی، بر اسبابِ تجمّل ناز چند؟
رنگ میباید کلاهِ ناتوانان بشکند
در گلستانی که نالد بیدل از شوقِ رخت
آهِ بلبل خار در چشمِ بهاران بشکند



