
بیدل دهلوی- غزل شماره 2483
خلقیست غافل اینجا از کشتن و درودن
چون خوشه های گندم صد چشم و یک غنودن
گل کردن حقیقت، چندین مجاز جوشاند
بر خویش پرده ها بست این نغمه از سرودن
گر نوبهار هستی این رنگ جلوه دارد
نتوان زد از خجالت، گل بر سر نمودن
آن به که همچو طاووس از بیضه بر نیایی
چشم هزار دام است در راه پر گشودن
رفع صداعِ هستی در سجده صندلی داشت
بر عافیت تنیدیم آخر ز جبهه سودن
گوش از فسانهٔ ما پیش از تمیز بربند
حرف زبان شمعیم، داغ دل شنودن
ای حرص! جبههواری عرض حیا نگهدار
تا کی به رنگ سوهان سرتا قدم ربودن
سیلاب خانه اینجا تشویش رفت و دربست
غارتگری ندارد آیینه جز زدودن
تحقیق موج، بیآب صورت نمیپذیرد
از خویش نیز خالیست آغوش بیتو بودن
بر رشتهٔ تعلّق چندین مپیچ بیدل
جز دردسر ندارد از موی سر فزودن



