
بیدل دهلوی- غزل شماره 953
از کجا آیینه با مردم موافق میشود؟
شخص را تمثال خود دام علایق میشود
غیرِ نیرنگِ تحیّر در مقابل هیچ نیست
بی نقابیهای ما معشوق و عاشق میشود
عالمِ اسماست، از صوت و صدا غافل مباش
خلق از امدادِ هم مرزوق و رازق میشود
در جهان بی نیازی فرقِ عین و غیر نیست
عمرها شد خالقِ عالم خلایق میشود
کم کمی ذرّات چون جوشید با هم عالمی ست
وضع قنطاری که دیدی جمع دانق میشود
هوش میباید، زبانِ سرمه هم بی حرف نیست
با سخنفهمان خطِ مکتوب ناطق میشود
آرزو از طبعِ مستغنی به هرجا کرد گل
بیتکلّف گر همه عذراست وامق میشود
میلِ دنیا انفعالِ غیرتِ مردی مخواه
زین هوس گر صاحب تقواست فاسق میشود
اختلاطِ نفسِ ظالم خیر ما را کرده شر
آب با آتش چو جوشی خورد محرق میشود
هرچه باشی از مقیمانِ درِ اقرار باش
کاذبِ قایل به کذبِ خویش صادق میشود
عمر ارذل از گرانجانی وبال کس مباد
زندگی چون امتداد آرد تبِ دق میشود
عدل نپْسندد خلافِ وضعِ استعدادِ خلق
بیدل اینجا آنچه بهر ماست لایق میشود



