
بیدل دهلوی- غزل شماره 810
مست عرفان را شراب دیگری در کار نیست
جز طواف خویش دور ساغری در کار نیست
سعی پروازت چو بوی گل گر از خود رفتن است
تا شکست رنگ باشد شهپری در کار نیست
سوختن چون شمع اوج پایهٔ اقبال ماست
داغ منظور است اینجا اختری در کار نیست
صبح را اظهار شبنم خندۀ دندان نماست
سینه چاک شوق را چشم تری در کار نیست
خفّت و تمکین حجاب نشئهٔ وارستگی ست
بحر اگر باشی حباب و گوهری در کار نیست
شانه گر مشّاطهٔ زلفت نباشد گو مباش
دفتر آشفتگی را مسطری در کار نیست
آتش خورشید را نبوَد کواکب جز سپند
حسن چون سرشار باشد زیوری در کار نیست
شعلهها در پردۀ سعی جهان خوابیده است
گر نفس سوزد کسی آتشگری در کار نیست
اضطراب دل ز هر مویم چکیدن میکشد
چون رگ ابر بهارم نشتری در کار نیست
عالم عجز است اینجا جاه کو، شوکت کدام
تا توانی ناله کن کرّ و فری در کار نیست
خشت بنیاد تو بر هم چیدن مژگان بس است
در تغافلخانه، بام و منظری در کار نیست
زهد و تقوا هم خوش است اما تکلّف بر طرف
درد دل را بندهام دردسری در کار نیست
حرص قانع نیست بیدل ورنه از ساز معاش
آنچه ما در کار داریم اکثری در کار نیست



