
بیدل دهلوی- غزل شماره 775
فنا مثالم و آیینهٔ بقا اینجاست
کجا روم ز در دل؟ که مدعا اینجاست
جبین متاعم و دکان سجدهای دارم
تو نیز خاک شو، ای جستجو که جا اینجاست
به گردی از ره او گر رسی مشو غافل
که التفات نگههای سرمهسا اینجاست
خیال مایل بی رنگی و جهان همه رنگ
چو غنچه محو دلم بوی آشنا اینجاست
ز گرد هستی اگر پاک گشتهای خوش باش
که حسن جلوه فروش است تا صفا اینجاست
کسی نداد نشان از کمال شوکت عجز
جز اینقدر که همه سرکشی دوتا اینجاست
دلیل مقصد ما بسکه ناتوانی بود
به هر کجا که رسیدیم گفت: جا اینجاست
پس از مطالعهٔ نقش پا یقینم شد
که هرزه تازم و جام جهان نما اینجاست
نهفت راه تلاشم عرق فشانی شرم
گل است خاک دو عالم ز بس حیا اینجاست
سراغ لیلی خویش از که بایدم پرسید
که گرد محملم و نالهٔ درا اینجاست
خوش آنکه سایه صفت محو آفتاب شویم
که سخت نامه سیاهیم و عفوها اینجاست
چو چشم آینه حیرت سراغ نیرنگیم
ز خویش رفته جهانی و نقش پا اینجاست
غبار رفته به باد سحر به گوشم گفت:
که خلق بیهده جان میکند، هوا اینجاست
به وصل لغزش پایی رسیدهام بیدل
بیا که دادرس سعی نارسا اینجاست



