
بیدل دهلوی- غزل شماره 65
به خیال چشم که میزند قدح جنون دل تنگ ما
که هزار میکده میدود به رکاب گردش رنگ ما
به حضور زاویهٔ عدم زدهایم بر در عافیت
که ز منّت نفس کسی نگدازد آتش سنگ ما
به دل شکسته ازین چمن زدهایم بال گذشتنی
که شتاب اگر همه خون شود نرسد به گرد درنگ ما
کسی از طبیعت منفعل به کدام شکوه طرف شود
نفس آبیار عرق مکن ز حدیث غیرت جنگ ما
به فسون هستی بیخبر، ز شکست شیشهٔ دل حذر
شب خون به خواب پری مبر ز فسانه های ترنگ ما
گهری ز هر دو جهان گران، شده خاک نسبت جسم و جان
سبکیم این همه کاین زمان به ترازو آمده سنگ ما
ز دل فسرده به نالهای نرسید تاب و تب نفس
ببرید ناخن مطرب از گره بریشم چنگ ما
سخن غرور جنون اثر، به زبان جرأت ماست تر
مژه بشکنی به ره نظر، پر اگر دهی به خدنگ ما
چه فسانهٔ ازل و ابد چه امل طرازی حرص و کد؟
به هزار سلسله میکشد سر طرۀ تو ز چنگ ما
ز غبار بیدل ناتوان دل نازکت نشود گران
که رود ز یاد تو خود به خود چو نفس ز آینه زنگ ما



