ورود / عضویت



در وادیی که قدرت عجزم کمال داشت - ادبستان شعر پارسی % %

در وادیی که قدرت عجزم کمال داشت

بیدل دهلوی- غزل شماره 615

در وادیی که قدرت عجزم کمال داشت

بالیدگی چو آبله‌ام پایمال داشت

سیراب نازم از دل بی‌ مدعای خویش

گوهر به جیب صافی مطلب زلال داشت

کردیم سیر وادی وحشت سواد عشق

تا نقش پا همان رم چشم غزال داشت

‌چون شمع جنبش مژه ما را، ز خویش برد

پرواز آرمیدۀ ما طرفه بال داشت

شور طلب‌، ز وهم فنا سر به جیب ماند

ورنه به خاک نیز جنون احتمال داشت

سررشتهٔ هلال به خورشید محکم است

نقصان حال ما اثری از کمال داشت

در عین وصل چشم به پیغام دوختیم

شبنم به روی‌ گل نگهی در خیال داشت

اکنون علاج شبههٔ هستی ‌که می‌کند

در سنگ نیز آینهٔ ما مثال داشت

آن حیرتی‌ که‌ کرد به رویت مقابلم

آیینه ‌داری از دل بی‌ انفعال داشت

مشکل به عیش بی‌ نفسان پی برد کسی

شمع خموش سیر شبستان حال داشت

یارب شفق طراز کدامین بهار شد

رنگی ‌که خون بیکسی‌ام زیر بال داشت

هرکس به قدرهمت خود ناز می‌کند

بیدل غم تو دارد اگر خواجه مال داشت

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤