
بیدل دهلوی- غزل شماره 615
در وادیی که قدرت عجزم کمال داشت
بالیدگی چو آبلهام پایمال داشت
سیراب نازم از دل بی مدعای خویش
گوهر به جیب صافی مطلب زلال داشت
کردیم سیر وادی وحشت سواد عشق
تا نقش پا همان رم چشم غزال داشت
چون شمع جنبش مژه ما را، ز خویش برد
پرواز آرمیدۀ ما طرفه بال داشت
شور طلب، ز وهم فنا سر به جیب ماند
ورنه به خاک نیز جنون احتمال داشت
سررشتهٔ هلال به خورشید محکم است
نقصان حال ما اثری از کمال داشت
در عین وصل چشم به پیغام دوختیم
شبنم به روی گل نگهی در خیال داشت
اکنون علاج شبههٔ هستی که میکند
در سنگ نیز آینهٔ ما مثال داشت
آن حیرتی که کرد به رویت مقابلم
آیینه داری از دل بی انفعال داشت
مشکل به عیش بی نفسان پی برد کسی
شمع خموش سیر شبستان حال داشت
یارب شفق طراز کدامین بهار شد
رنگی که خون بیکسیام زیر بال داشت
هرکس به قدرهمت خود ناز میکند
بیدل غم تو دارد اگر خواجه مال داشت



