
بیدل دهلوی- غزل شماره 54
باز آب شمشیرت از بهار جوشیها
داد مشت خونم را یاد گل فروشیها
ناله تا نفس دزدید من به سرمه خوابیدم
کرد شمع این محفل داغم از خموشیها
یا تغافل از عالم یا ز خود نظر بستن
زین دو پرده بیرون نیست ساز عیب پوشیها
مایه دار هستی را لاف ما و من ننگ است
بی بضاعتان دارند عرض خود فروشیها
زاهدی نمیدانم تقویی نمیخواهم
سینه صافیی دارم نذر درد نوشیها
ساز محفل هستی پر گسستن آهنگ است
از نفس که میخواهد عافیت سروشیها
محرم فنا بیدل زیر بار کسوت نیست
شعله جامهای دارد از برهنه دوشیها



