
بیدل دهلوی- غزل شماره 413
از میانش مو به موی ناتوانان جستجوست
از دهانش تا دهان ذره محو گفتگوست
در دلش میل جفا نقش است بر لوح نگین
در لبش حرف وفا بیرون طبع غنچه بوست
خلق گردان یک سر تسلیم، کو فقر و چه جاه
مو چو بالد پشم باشد پشم چون بالید موست
خواه داغ حیرت خود، خواه محو رنگ غیر
دیدهٔ ما هر چه هست آیینهٔ دیدار اوست
در خرابات حقیقت هیچ کار افتادهایم
پای ما پای خم است و دست ما دست سبوست
بسکه نقش امتیاز از صفحهٔ ما شستهاند
ساده چون زانوست گر آیینه با ما روبروست
ذکر تیغت در میان آمد دل ما داغ شد
تشنگان را یاد آب آتش فروز آرزوست
شوخی جوهر گریبان میدرد آیینه را
خار در پیراهن هر گل که بینی بوی اوست
با قناعت ساز اگر حسرت پرست راحتی
بالش آرام گوهر قطره واری آبروست
اشک اگر افسرد رنگ نالهٔ ما نشکند
سرو گلزار خیالت بی نیاز آب جوست
شعلهٔ داغی به کام دل دمی روشن نشد
لالهٔ باغ جنون ما چراغ چارسوست
عمرها در یاد آن گیسو به خود پیچیدهایم
گر همه از پیکر ما سایه بالد مشکبوست
شکوهٔ خوبان مکن بیدل که در اقلیم حسن
رسم و آیین جفا خاصیت روی نکوست



