
بیدل دهلوی- غزل شماره 414
ازین بساط کسی داغ آرمیدن رفت
که با وجود نفس غافل از تپیدن رفت
درین چمن سر تسلیم آفتیم همه
گلی که برق خزانش نزد به چیدن رفت
ز بس گداز تمنا به دل گره کردیم
نفس چو اشک به دریوزهٔ چکیدن رفت
کباب غیرت آن رهروم که همچو ثمر
به پا شکستگی رنگ تا رسیدن رفت
ز بسکه قطع تعلق ز خویش دشوار است
چو گاز مدت عمرم به لب گزیدن رفت
نیام چو اشک به راه تو داغ نومیدی
سر سجود سلامت اگر دویدن رفت
مجو ز مردم بی معرفت دم تسلیم
ز سرو از ره بیحاصلی خمیدن رفت
سراغ جلوه ز ما بیخودن مگیر و مپرس
بهار حیرت آیینه در ندیدن رفت
فسانهای ز رم فرصت نفس خواندیم
به لب نکرده گذر آن سوی شنیدن رفت
خیال هستی موهوم ریشه پیدا کرد
به فکر خواب متن فصل آرمیدن رفت
به جهد مسند عزت نمیشود حاصل
نمیتوان به فلک بیدل از دویدن رفت



