ورود / عضویت



آتش وحشتم آنجا که برافروخته است - ادبستان شعر پارسی % %

آتش وحشتم آنجا که برافروخته است

بیدل دهلوی- غزل شماره 391

آتش وحشتم آنجا که برافروخته است

برق در اوّل پرواز، نفس سوخته است

چه خیال است دل از داغ‌، تسلی ‌گردد

اخگرم چشم به خاکستر خود دوخته است

گفتگو آینه‌ پرداز محبت نشود

به نفس هیچ‌ کس این شعله نیفروخته است

از قماش بد و نیک دو جهان بیخبریم

چون حیا پیرهن ما نظر دوخته است

ذره‌ای نیست ‌که خورشید نمایی نکند

گرد راهت چه قدر آینه اندوخته است

نتوان محرم تحقیق شد از علم و عمل

وصف ها ساخته و ما و من آموخته است

پاس اسرار محبت به هوس ناید راست

شمع بر قشقه و زنار چها سوخته است

ای نفس مایه‌، دکانداری هستی تا چند

آسمان جنس سلامت به تو نفروخته است

گرنه شاگرد جنون است دل بیدل ما

ابجد چاک ‌گریبان ز که آموخته است

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤