
بیدل دهلوی- غزل شماره 390
یا حسن گیر صورت آفاق یا نقاب
فرش است امتیاز تو از جلوه تا نقاب
گوهر چه عرض موج دهد در دل صدف
دارد لب خموش به روی صدا نقاب
نیرنگ حسن عالمی از پا فکنده است
مشکل که خیزد از رخ او بی عصا نقاب
ممنون سِحربافی اوهام هستیام
ورنه من خراب کجا و کجا نقاب
حرف مجاز جز به حقیقت نمیکشد
لبیک گوست جلوه به فریاد یا نقاب
از برگ گل به معنی نکهت رسیدهایم
ما را به جلوه های تو کرد آشنا نقاب
ای عشق جذبهای که قدم پیشتر زنیم
یعنی رساندهایم پی خویش تا نقاب
از چهرهات، که آینهٔ معنی حیاست
چون پرده های دیده نگردد جدا نقاب
شاید عدم به مطلب نایاب وارسد
ای دیده خاک شو که فشرده است پا نقاب
بیدل تأملی که چه دارد بهار وهم
رنگ پریده است به تصویر ما نقاب



