
بیدل دهلوی- غزل شماره 312
نمیدزد کس از لذات کاهش آفرین خود را
فرو خورده ست شمع اینجا به ذوق انگبین خود را
به لبیک حرم ناقوس دیرآهنگ ها دارد
در این محفل طرف دیده ست شک هم با یقین خود را
به همواری طریق صلح را چندی غنیمت دان
ز چنگ سبحه بر زنار پیچیده ست دین خود را
به این پا در رکابی چون شرر در سنگ اگر باشی
تصور کن همان چون خانه بر دوشان زین خود را
سخا و بخل وقف وسعت مقدور میباشد
برآورده ست دست اینجا به قدر آستین خود را
به افسون دنائت غافلی از ننگ پامالی
به پستی متهم هرگز نمیداند زمین خود را
خیال آباد یکتایی قیامت عالمی دارد
که هر جا وارسی باید پرستیدن همین خود را
تغافل زن به هستی صیقل فطرت همینت بس
صفای آینه گر مدعا باشد مبین خود را
در این گلشن نباید خار دامان هوس بودن
گل آزادگی رنگی دگر دارد بچین خود را
خیال جان کنی ظلم است بر طبع سبکروحان
به چاه افکندهای چون نام از نقب نگین خود را
سجود سایه از آفات دارد ایمنی بیدل
تو هم گر عافیت خواهی نهان کن در جبین خود را



