
بیدل دهلوی- غزل شماره 311
نمیدانم چه تنگی در هم افشرد آه مجنون را
رم این گردباد آخر به ساغر کرد هامون را
به هر مژگان زدن سامان صد میخانه مستی کن
که خط جوشید و در ساغر گرفت آن حسن میگون را
به امید چکیدن دست و پایی میزند اشکم
تنزل در نظر معراج باشد همت دون را
در این گلشن تسلی داد وضع سرو و شمشادم
که یک مصرع بلند آوازه دارد طبع موزون را
به تسخیر جهان بی حس از تدبیر فارغ شو
نفس فرسا کنی تا کی به مار مرده افسون را
عروج جاه منع سفله طبعی ها نمیگردد
به این سامان عزت بوی تمکین نیست گردون را
ز سختی های حرص است اینکه خاک اژدها طینت
فرو برده ست اما هضم ننموده ست قارون را
فنا می شوید از گرد کدورت دامن هستی
چو آتش میکند خاکستر ما کار صابون را
که باور دارد این حرف از شهید بینوای من
که رنگی از حنای دست قاتل دادهام خون را
رموز خاکساران محبت کیست دریابد
مگر جولان لیلی ناله سازد گرد مجنون را
اثرها بنگر اما از تصرف دم مزن بیدل
به چون و چند نتوان حکم کردن صنع بی چون را



