
بیدل دهلوی- غزل شماره 299
نرسیدی به فهم خود ره عزم دگر گشا
به جهانی که نیستی مژه بربند و در گشا
ز گرانجانیات مباد که شود ناله منفعل
به جنون سپند زن پی منقار پر گشا
تپش خلق پیش و پس نه زعشق است نی هوس
شرر کاغذ است و بس تو هم اندک نظر گشا
ز فسردن مکش تری به فسون های عافیت
همه گر موج گوهری به رمیدن کمر گشا
به چه فرصت وفا کند گل تمکین فروشیات
به تماشای چشمکی ره سنگ و شرر گشا
سحر نشئه فطرتی ته خاک از چه غفلتی
نفسی صرف جوش کن ز خم چرخ سر گشا
هوس جوع و شهوتت شده دام مذلتت
اگر از نوع آدمی ز خود افسار خر گشا
ادب آموز محرمان لب خشکی است بی بیان
به محیط آشنا نهای رگ موج گوهر گشا
ادبی تا تسلسلت نکند شیشه بی مُلت
که به انداز قلقلت پریی هست پر گشا
دل و دستی نبستهای به چه غم در شکستهای
تو به راهت نشستهای گره این است بر گشا
اگر انشای بیدلت ز حلاوت نشان دهد
شقی از خامه طرح کن در مصر شکر گشا



