
بیدل دهلوی- غزل شماره 2835
نشد حجاب خیالم غبار جسمانی
حباب را نه ز پیراهن است عریانی
جز اینقدر نشد از سرنوشت من ظاهر
که سجده میچکدم چون نگین ز پیشانی
چو شمع دام امید است سعی پروازم
سزد که رنگ قفس ریزم از پرافشانی
به خاک تا نشود ساز ما و من هموار
نفس نمیگذرد از تلاش سوهانی
ز پیچ و تاب نفس، عالمی جنون قفس است
چوگردباد، تو هم دسته کن پریشانی
سفر گزیده، به فکر وطن چه پردازد؟
دوباره مرغ نگردد به بیضه زندانی
نوای عیش تو تا رشتهٔ نفس دارد
ز سطر نسخهٔ زنجیر ناله میخوانی
به مرگ نیز همان حبّ جاه خلق بجاست
مگر هما برَد از استخوان گرانجانی
گداز ما چو نگه آنسوی نم افتاده است
دل و دماغ چکیدن به اشک ارزانی
غبار کثرت امکان، حجاب وحدت نیست
شکوه شعله به خاشاک چند پوشانی
جنون به کسوت ناموس جلوهها دارد
چو اشک، آینه صیقل مزن ز عریانی
چو خامه گر به خموشی به سر بری بیدل
تو نیز راز دل خلق بر زبان رانی



