
بیدل دهلوی- غزل شماره 2742
چه میشد گر نمیزد اینقدر رنج نفس هستی؟
مرا رسوای عالم کرد این شهرت هوس هستی
شرار جسته از سنگ انفعالش چشم میپوشد
به این هستی که من دارم نمیخواهد نفس هستی
گر اقبال هوس را عزّتی میبود در عالم
قضا از شرم کم میبست بر مور و مگس هستی
هوای عافیت صحرای مأنوس عدم دارد
نمیسازد عزیزان با مزاج هیچکس هستی
غریب است از گرفتاران، غم تن پروری خوردن
حذر زین دانه و آبی که دارد در قفس هستی
تو بر جمعیّت اسباب مغروری و زین غافل
که آخر میبرد در آتشت زین خار و خس هستی
خروشِ الرحیلی بشنو و از جستجو بگذر
سراغ کاروان دارد در آواز جرس هستی
نبودی، آمدی و میروی جایی که معدومی
زمانی شرم باید داشتن زین پیش و پس هستی
مزاری را که میبینم دل از شوق آب میگردد
خوشا جمعیّت جاوید و ذوق بینفس هستی
تظلّم در عدم بهر چه میبُرد آدمی، بیدل؟
درین حرمان سرا میداشت گر فریادرس هستی



