
بیدل دهلوی- غزل شماره 97
به هر جبین که بود سطری از کتاب حیا
ز نقطهٔ عرقم دارد انتخاب حیا
شبی به روی عرقناک او نظر کردم
گذشت عمر و شنا میکنم در آب حیا
ز لعل او به خیالم سؤال بوسه گذشت
هزار لب به عرق دادم از جواب حیا
دمی که ناز به شوخی زند چه خواهد کرد
پری رخی که عرق میکند ز تاب حیا
ز روی یارکسی پردۀ عرق نشکافت
گشاده چون شد ازین تکمه ها نقاب حیا
عرق ز پیکر من شست نقش پیدایی
هنوز پاک نمیگردم از حساب حیا
دگر مخواه ز من تاب هرزه جولانی
دویدهام عرقی چند در رکاب حیا
ز خواب جستم و چشمی به خویش نگشودم
به روی من که فشاند اینقدر گلاب حیا
به چشم بستن از انصاف نگذری زنهار
به پل نمیگذرد هیچکس ز آب حیا
ز قطرگی بدر خجلت گهر زدهایم
جبین بی نم ما ساخت با سراب حیا
عرق ز طینت ما هیچ کم نشد بیدل
نشستهایم چو شبنم در آفتاب حیا



