
بیدل دهلوی- غزل شماره 2727
چند پیچد بر من بیدست و پا افتادگی
از رهم بردار تا گیرد عصا افتادگی
شیوهٔ عشّاق چون اشک است در راه نیاز
ابتدا سرگشتگیها، انتها افتادگی
نیست سعی ما بیابان مرگ منّتهای خضر
لغزش پاییست خواهد برد تا افتادگی
عالمی از عجز ما چیده است سامان غرور
کرد ما را سایهٔ بال هما افتادگی
بگذار از کوشش که دارد وادی تسلیم عشق
جاده از خود رفتن و منزل ز پا افتادگی
دامن تسلیم هم آسان نمیآید به دست
خاک گردیدیم تا شد آشنا افتادگی
هر چه از ما گل کند تمهید تسلیم است و بس
سرکشی هم دارد از دست دعا افتادگی
گر کسی از پا درافتد ما ز سر افتادهایم
یک زمین و آسمان از ماست تا فتادگی
ما به تعظیم از سر بنیاد خود برخاستیم
شعله هم گر کرد با خاشاک ما افتادگی
همچو آتش سر مکش بیدل که در تدبیر امن
خاک بنیاد ترا دارد به پا افتادگی



