
بیدل دهلوی- غزل شماره 2726
جز عافیتم نیست به سودای تو ننگی
ای خاک بر آن سر که نیرزید به سنگی
انجام خرام تو شکار افکن دل بود
از سرو، چمن هم به جگر داشت خدنگی
مخمور لبت گر چمنش نشئه رساند
در شیشهٔ یک غنچه نماند میِ رنگی
محو است در آیینهٔ تمکین تو شوخی
چون معنیِ پروازِ شرر در دل سنگی
تا طرح تبسّم فکنی چین جبین است
در لطف و عتابت نتوان یافت درنگی
در عالم ایجاد مسلّم نتوان زیست
هر دل المی دارد و هر آینه رنگی
در دیدهٔ عبرتْ اثرِ دامِ حوادث
خفته است به زیر پر طاووس، پلنگی
خوش باش به پیری، چو ز کف رفت شبابت
گر زمزمهٔ نی نبوَد نوحهٔ چنگی
آن مشهد نیرنگ که صبح است دلیلش
زخم نفسی دارد و خونریزی رنگی
فریاد که در سرمه نهفتند خروشم
بشکست دل، امّا نرسیدم به ترنگی
عمریست که چون اشک قفا بازِ نگاهم
با برق سواران چه کند کوشش لنگی؟
در دیدهٔ ابنای زمان چند توان زیست
مکروه تر از صورت ایمان به فرنگی
تا خون که ساغرکش آرایش نازست؟
از رنگ حنا میرسد آیینه به چنگی
بیدل نیام آزاد به رنگی که ز تهمت
بر چشم شرارم مژه بندد رگ سنگی



