
بیدل دهلوی- غزل شماره 2623
به تو نقش صحبت ما، چقدر به جا نشسته
تو به ناز و ما در آتش، تو به خواب و ما نشسته
سر و برگ جرأت دل به ادب چرا نسوزد؟
که سپند هم به بزمت ز تپش جدا نشسته
چه قیامت است یارب به جهان بینیازی
که ز غیب تا شهادت، همه جا گدا نشسته
چه نهان، چه آشکارا نبری خیال وحدت
که ز دیده تا دل، اینجا همه ماسوا نشسته
مرو ای نگه به گلشن که به روی هر گل آنجا
ز هجوم چشم شبنم عرق حیا نشسته
چو عدو زند دو زانو، نخوری فریب عجزش
که به قصد جان تفنگی به سر دو پا نشسته
همه امشبت مهیّا، تو در انتظار فردا
نگهی که نقش وهمت ز امل کجا نشسته
به رهی که برق تازان همه نقش پای لنگند
به کجا رسیده باشم من بیعصا نشسته
به هزار خون تپیدم که به آبله رسیدم
چقدر بلند چیند سر زیر پا نشسته
هوس کلاه شاهی ز سرت برآر بیدل
به چه نازد استخوانی که بر او هما نشسته



