
بیدل دهلوی- غزل شماره 2624
به دست تیغ تو تا خون من حنا بسته
به حیرتم که عجب خویش را به جا بسته
چسان به روی تو مرغ نظر کند پرواز
که حیرت از مژه اش رشته ها به پا بسته
به دل ز شوق وصالت صد آرزو دارم
ولی ادب ره تقریر مدّعا بسته
فراق بیگنهم کشت و نقد داغ خطا
به گردن دل خون گشته خون بها بسته
ز جیب ناز، خطش سر برون نمی آرد
که عقد عهد به خلوتگه حیا بسته
چو شمع تا به فنا هیچ جا نیاسایم
مرا سری است که احرام بوریا بسته
تن از بساط حریرم چگونه بندد طرف
که دل به سلسلۀ نقش بوریا بسته
بهار بوسه به پای تو داد و خون گردید
نگه تصوّر رنگینی حنا بسته
به وادیِ طلب نارسایی عجزیم
که هر که رفته ز خود خویش را به ما بسته
کدام نقش که گردون نبست بی ستمش
دلی شکسته اگر صورت صدا بسته
مگر ز زلف تو دارد طریق بست و گشاد
که بیدل اینهمه مضمون دلگشا بسته



