ورود / عضویت



گر به خونِ مشتاقان تیغِ او کشد گردن - ادبستان شعر پارسی % %

گر به خونِ مشتاقان تیغِ او کشد گردن

بیدل دهلوی- غزل شماره 2549

 

گر به خونِ مشتاقان تیغِ او کشد گردن

تا قیامت از سرها جای مو دمد گردن

موجها نفس دزدید تا گهر به عرض آمد

کرده‌ام سری تعمیر از شکست صد گردن

حرص افسر آرایی سر به سنگ می‌کوبد

سجده مفت راحتها، گر کند مدد گردن

هر چه دارد این مزرع برگ و ساز تسلیم است

تخم می‌دماند سر، ریشه می‌دود گردن

انتخاب این مسلخ قطعه‌های همواری‌ست

پشت و سینه تا باشد کس نمی‌خرد گردن

کارگاه استعداد می‌کند چها ایجاد

خاک جبهه می‌بندد، شعله می‌کشد گردن

زاهد از چنین دستار، دست عافیت بردار

خواهدت شکست آخر زیر این سبد گردن

ای وبال! پیدایی هستی است و رسوایی

از تو چند بردارد بار نیک و بد گردن

راهِ عافیت پویی، رخشِ خودسری پی کن

منزلت سرِ دار است ‌گر شود بلد گردن

گل قیامت چیدن در شکفتگی دارد

غنچه ‌گرد و ایمن باش، خنده می‌زند گردن

سرکشان دم افلاس رو به نقش پا دارند

هر قدر تهی ‌گردد شیشه خم ‌کند گردن

خاک ما سرِ مویی از زمین نمی‌بالد

یارب، از کجا آورد این هزار قد گردن؟

تیغ برکف استاده‌ است صرصرِ اجل بیدل

همچو شمع در هر جا سر برآورَد گردن

 

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤