
بیدل دهلوی- غزل شماره 2549
گر به خونِ مشتاقان تیغِ او کشد گردن
تا قیامت از سرها جای مو دمد گردن
موجها نفس دزدید تا گهر به عرض آمد
کردهام سری تعمیر از شکست صد گردن
حرص افسر آرایی سر به سنگ میکوبد
سجده مفت راحتها، گر کند مدد گردن
هر چه دارد این مزرع برگ و ساز تسلیم است
تخم میدماند سر، ریشه میدود گردن
انتخاب این مسلخ قطعههای همواریست
پشت و سینه تا باشد کس نمیخرد گردن
کارگاه استعداد میکند چها ایجاد
خاک جبهه میبندد، شعله میکشد گردن
زاهد از چنین دستار، دست عافیت بردار
خواهدت شکست آخر زیر این سبد گردن
ای وبال! پیدایی هستی است و رسوایی
از تو چند بردارد بار نیک و بد گردن
راهِ عافیت پویی، رخشِ خودسری پی کن
منزلت سرِ دار است گر شود بلد گردن
گل قیامت چیدن در شکفتگی دارد
غنچه گرد و ایمن باش، خنده میزند گردن
سرکشان دم افلاس رو به نقش پا دارند
هر قدر تهی گردد شیشه خم کند گردن
خاک ما سرِ مویی از زمین نمیبالد
یارب، از کجا آورد این هزار قد گردن؟
تیغ برکف استاده است صرصرِ اجل بیدل
همچو شمع در هر جا سر برآورَد گردن



