
بیدل دهلوی- غزل شماره 2414
اگر مشت غبار خود پریشان میتوان کردن
به چشم هر دو عالم ناز مژگان میتوان کردن
متاع زندگی هر چند میارزد به باد اینجا
به همّت اندکی زین قیمت ارزان میتوان کردن
شب حرمان فرو برده است عصیانگاه هستی را
اگر اشکی به درد آید، چراغان میتوان کردن
بهار دستگاه شوق و چندین رنگ سودایی
جنون مفتست اگر یک ناله عریان میتوان کردن
غبار وادیِ حسرت فسردن بر نمیدارد
به پای هر که از خود رفت جولان میتوان کردن
اگر حرص گهر، دامن نگیرد قطرهٔ ما را
برون زین بحر، چندین رنگ توفان میتوان کردن
به رنگ شمع دارم رفتنی در پیش ازین محفل
به پا جهدی که نتوانم به مژگان میتوان کردن
به وحشت، دامن همّت اگر یک چین بلند افتد
جهانی را غبار طاق نسیان میتوان کردن
به طاووسی نیام قانع ز گلزار تماشایت
مرا زین بیشتر هم چشم حیران میتوان کردن
ادبگاه محبّت گر نباشد در نظر بیدل
ز شور دل دو عالم یک نمکدان میتوان کردن



