
بیدل دهلوی- غزل شماره 2491
درین وادی که مییابد سراغ اعتبار من؟
مگر آیینه گردد خاک تا بینی غبار من
کجا بال و چه طاقت؟ تا زنم لاف پرافشانی
نفس در خجلت اظهار کم دارد شرار من
ز ساز مدّعا چون سبحه جز کلفت نمیبالد
به جای نغمه یکسر عقده پرورده است تار من
به این آتش که دل در مجمر داغ وفا دارد
چه امکانست گردد شمع خامش بر مزار من
درین عبرت سرا بگذار محو چشم حیرانم
مباد از بستن مژگان گره افتد به کار من
فنا مشتاقم، امّا سخت بیسرمایهْ آهنگم
فلک چون سنگ بر دوش شرر بستهست بار من
چو آن شمعی که پرتو در شبستان عدم دارد
سفیدی کرد راه زندگی در انتظار من
ندارد هستیام غیر از عدم مستقبل و ماضی
چو دریا هر طرف در خاک میغلتد کنار من
نگاه عبرت از هر نقش پا با سرمه میجوشد
تو هم آیینه روشن کن ز وضع خاکسار من
به صد تمثال رنگ رفته استقبال من دارد
به هر جا میروم آیینه میگردد دچار من
چو شبنم یک دو دم فرصتْ کمین وحشتم بیدل
نیام گوهر که خودداری تواند شد حصار من



