ورود / عضویت



خلوت‌پرست گوشهٔ حیرانیِ خودیم - ادبستان شعر پارسی % %

خلوت‌پرست گوشهٔ حیرانیِ خودیم

بیدل دهلوی- غزل شماره 2151

 

خلوت‌پرست گوشهٔ حیرانیِ خودیم

یعنی نگاه دیدهٔ قربانیِ خودیم

ما را چو صبح با گلِ تعمیر کار نیست

مشتی غبار عالم ویرانی خودیم

لاف بقا و زندگیِ رفته ناز کیست؟

لنگر فروش کشتیِ توفانی خودیم

مو گشته‌ایم و نقشِ خیالِ تو مشق ماست

حیرانِ صنعتِ قلمِ مانی خودیم

پُر هرزه بود چشم‌ گشودن درین بساط

چون شمع جمله اشک پشیمانی خودیم

جمعیّت از غبارِ هوای رمیده است

صبح جنون بهار پریشانی خودیم

چون اشک راز ما به هزار آب شسته‌اند

آیینهٔ خجالت عریانی خودیم

خاک فسرده خواریِ جاوید می‌کشد

عمریست پایمال تن‌آسانی خودیم

دیوار رنگ منعِ خرام بهار نیست

ای خام فطرتان! همه زندانی خودیم

بیدل چو گردباد ز آرام ما مپرس

عمریست در کمندِ پرافشانی خودیم

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤