
بیدل دهلوی- غزل شماره 2328
محو دلم، مپرس ز تحقیق عنصرم
آیینه خنده ای است ز باغ تحیّرم
آن نالهام که با همه پرواز نارسا
تا دل توان رسید ز نقْب تأثّرم
پستی درین محیط، گهر کرد قطره را
کسب فروتنی است عروج تفاخرم
دانش ز پیکرم عرق انفعال ریخت
گل کرد از گداز خجالت تحیّرم
زین گلشنم چه برگِ نشاط و چه سازِ عیش
خون میشود چو گل، دم آبی که میخورم
جرأت به ناتوانیِ من ناز میکند
رنگی شکستهام، چقدرها بهادرم
گرد هزار جاده به منزل شکسته است
چون موج گوهر آبله پای تحیّرم
شمع خموشم از سر زانوی من مپرس
آیینه زنگ بست به جیب تفکّرم
درد دلم، گداز غمم، داغ حیرتم
فریاد از خیالم و آه از تصوّرم
نقدی دگر نمیشمرَد کیسهٔ حباب
بیدل من از تهی شدن خویشتن پرم



