
بیدل دهلوی- غزل شماره 1985
باز بر خود تهمتِ عیشی چو بلبل بستهام
آشیانی در سوادِ سایهٔ گل بستهام
نسخهٔ آیینهٔ دل دستگاهِ حیرتست
چون نفس ناچار پیمان با تأمّل بستهام
بر تو تا روشن شود مضمونِ از خود رفتنم
نامهٔ آهی به بالِ نکهتِ گل بستهام
تا نفس باقیست باید بست در هر جا دلی
عالمی بر جلوه و من بر تغافل بستهام
چون صدا سیرم برون از کوچهٔ زنجیر نیست
گر ز گیسو برگرفتم دل به کاکل بستهام
نیستم دلکوب این محفل چو مینای تهی
پیشتر از رفتن خود بارِ قلقل بستهام
از گهر ضبطِ عنانِ موجِ دریا روشن است
جزوی از دل دارم و شیرازهٔ کل بستهام
دوشِ آزادی تحمّلْ طاقتِ اسباب نیست
خفتهام بر خاک اگر بار توکّل بستهام
از هجومِ ناتوانیها به رنگِ آبله
تا ز روی قطره آبی بگذرم، پل بستهام
یادِ شوخیهایِ نازت دارد ایجادِ بهار
محوِ دستارِ توأم، گل بر سرِ گل بستهام
گردشِ رنگِ از شرارم شعلهٔ جوّاله ریخت
نقشِ جامی دیگر از دور و تسلسل بستهام
خطّ او شیرازهٔ آشفتگیهای من است
از رگ یک برگ گل، صد دسته سنبل بستهام
در خیالِ گردشِ چشمی که مستی محو اوست
رفتهام جایی که رنگِ ساغرِ مُل بستهام
میدهم خود را به یادش تا فراموشم کند
مصرعی در رنگِ مضمونِ تغافل بستهام
اوجِ عزّت نیست بیدل دلنشینِ همّتم
پرتو خورشیدم، احرامِ تنزّل بستهام



