
بیدل دهلوی- غزل شماره 2394
آخر از بار تعلّقهای اسباب جهان
عبرتی بستیم بر دوش نگاه ناتوان
از خم گردون مهیّا شو به ایمای بلا
تیر میباشد اشارتهای ابروی کمان
از تأمّل چند باید آبروی شوق ریخت
خامشی تا کی گره در رشتهٔ ساز فغان
زحمت بسیار دارد از عدم گل کردنت
نقب در خارا زنی، کز نام خود یابی نشان
گر چنین حیرت، عنان جستجوها میکشد
جوهر آیینه میگردد غبار کاروان
گر فروغ دل هوس داری، خموشی ساز کن
میشود این شمع را افشاندن دامن زبان
از سواد چشم پی بر معنیِ دل بردهام
در همین خاک سیه، آیینهای دارم گمان
عرض جوهر در غبار خجلتم پوشیده است
این زمان آیینهام چشمی است در مژگان نهان
همچو آن طفلی که بستانش کند خمیازه سنج
زخم دل از شوق پیکانت نمیبندد دهان
شب به وصل طرّهات فکر مسلسل داشتم
یک سخن چون شانهام نگذشت جز مو بر زبان
مشت خاکِ من نیاز سجدهٔ تسلیم اوست
آب اگر گردم، ز کوی او نمیگردم روان
رفت بیدل عمرها چون رنگ بر باد امید
غنچه واری هم در این گلشن نبستم آشیان



