ورود / عضویت



باز بر خود تهمتِ عیشی چو بلبل بسته‌ام - ادبستان شعر پارسی % %

باز بر خود تهمتِ عیشی چو بلبل بسته‌ام

بیدل دهلوی- غزل شماره 1985

 

باز بر خود تهمتِ عیشی چو بلبل بسته‌ام

آشیانی در سوادِ سایهٔ گل بسته‌ام

نسخهٔ آیینهٔ دل دستگاهِ حیرتست

چون نفس ناچار پیمان با تأمّل بسته‌ام

بر تو تا روشن شود مضمونِ از خود رفتنم

نامهٔ آهی به بالِ نکهتِ‌ گل بسته‌ام

تا نفس باقیست باید بست در هر جا دلی

عالمی بر جلوه و من بر تغافل بسته‌ام

چون صدا سیرم برون از کوچهٔ زنجیر نیست

گر ز گیسو برگرفتم دل به کاکل بسته‌ام

نیستم دلکوب این محفل چو مینای تهی

پیشتر از رفتن خود بارِ قلقل بسته‌ام

از گهر ضبطِ عنانِ موجِ دریا روشن است

جزوی از دل دارم و شیرازهٔ‌ کل بسته‌ام

دوشِ آزادی تحمّلْ طاقتِ اسباب نیست

خفته‌ام بر خاک اگر بار توکّل بسته‌ام

از هجومِ ناتوانیها به رنگِ آبله

تا ز روی قطره آبی بگذرم، پل بسته‌ام

یادِ شوخیهایِ نازت دارد ایجادِ بهار

محوِ دستارِ توأم‌، گل بر سرِ گل بسته‌ام

گردشِ رنگِ از شرارم شعلهٔ جوّاله ریخت

نقشِ جامی دیگر از دور و تسلسل بسته‌ام

خطّ او شیرازهٔ آشفتگی‌های من است

از رگ یک برگ ‌گل، صد دسته سنبل بسته‌ام

در خیالِ گردشِ چشمی‌ که مستی محو اوست

رفته‌ام جایی که رنگِ ساغرِ مُل بسته‌ام

می‌دهم خود را به یادش تا فراموشم‌ کند

مصرعی در رنگِ مضمونِ تغافل بسته‌ام

اوجِ عزّت نیست بیدل دلنشینِ همّتم

پرتو خورشیدم، احرامِ تنزّل بسته‌ام

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤