ورود / عضویت



از کمال سرکشی عاجزترین عالمیم - ادبستان شعر پارسی % %

از کمال سرکشی عاجزترین عالمیم

بیدل دهلوی- غزل شماره 1970

 

از کمال سرکشی عاجزترین عالمیم

همچو مژگان پیش پایی تا به یاد آید خمیم

ذرّه‌ایم امّا پر است از ما جهان اعتبار

بیشی ما را حساب اینست کز هر کم کمیم

بی وفاق آشفتگی می‌خندد از اجزای ما

در کتابِ آفرینش جمله خطّ توأمیم

عالم عجز و غرور از یکدگر ممتاز نیست

گر همه خاکیم و گر افلاک، ناموس همیم

تر دماغ انفعالیم از وفای ما مپرس

از تعیّن هر که پیشانی گشاید ما نمیم

حسن را آغوشِ عشق اقبالِ نازِ دیگر است

او تماشا، ما تحیّر، او نگین، ما خاتمیم

کو جنون؟ تا مست عریانی برآییم از لباس

ور نه دامن تا گریبان دستگاه ماتمیم

غیر رسوایی چه دارد شهرت اقبال پوچ؟

گر علم گردیم چون سرهای کَل بی پرچمیم

دستگاه کبر و نازِ عاریت پیداست چیست

ما بچینی جمله فغفوریم با ساغر جمیم

زین شکایت انجمن سامانِ گوشِ کر کنید

پنبه‌ای گر هست صد زخم زبان را مرهمیم

مرده را بهر چه می‌پوشند چشم آگاه باش

خاک خلوتگاه اسرار است و ما نامحرمیم

بیدل اینجا تیغِ جرأت درکف کم فرصتی‌ست

چون سحر قطع نفس کم نیست، پُر نازک دمیم

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤