ورود / عضویت



نشئه دودی است‌ که از آتشِ می می‌خیزد - ادبستان شعر پارسی % %

نشئه دودی است‌ که از آتشِ می می‌خیزد

بیدل دهلوی- غزل شماره 1556

نشئه دودی است‌ که از آتشِ می می‌خیزد

نغمه گردی‌ست که ازکوچهٔ نی می‌خیزد

از لب نو خط او گر سخن ایجاد کنم

جام را مو به تن از موجهٔ می می‌خیزد

پیر گشتی ز اثرهای امل عبرت‌گیر

از کمان بهر شکستن رگ و پی می‌خیزد

پیشتاز است خروسِ نفس از وحشت عمر

گرد جولان همه را گرچه ز پی می‌خیزد

چه خیال‌ست به خون تا به‌ گلو ننشیند

هرکه چون شیشه رگ گردن وی می‌خیزد

دل اگر آینهٔ انجمن امکان نیست

اینقدر نقش تحیّر ز چه شی می‌خیزد

عالمی سلسله پیرای جنون است امّا

گردباد دگر از وادی حی می‌خیزد

سعی آه از دل ما پیچ و خم وهم نبرد

جوهر از آینه با مصقله‌ کی می‌خیزد

مشو از آفت دمسردی پیری غافل

دود از طبع نفس موسم دی می‌خیزد

بیدل از بس به غم عشق سراپا گرهم

از دلم ناله به زنجیر چو نی می‌خیزد

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤