
بیدل دهلوی- غزل شماره 1556
نشئه دودی است که از آتشِ می میخیزد
نغمه گردیست که ازکوچهٔ نی میخیزد
از لب نو خط او گر سخن ایجاد کنم
جام را مو به تن از موجهٔ می میخیزد
پیر گشتی ز اثرهای امل عبرتگیر
از کمان بهر شکستن رگ و پی میخیزد
پیشتاز است خروسِ نفس از وحشت عمر
گرد جولان همه را گرچه ز پی میخیزد
چه خیالست به خون تا به گلو ننشیند
هرکه چون شیشه رگ گردن وی میخیزد
دل اگر آینهٔ انجمن امکان نیست
اینقدر نقش تحیّر ز چه شی میخیزد
عالمی سلسله پیرای جنون است امّا
گردباد دگر از وادی حی میخیزد
سعی آه از دل ما پیچ و خم وهم نبرد
جوهر از آینه با مصقله کی میخیزد
مشو از آفت دمسردی پیری غافل
دود از طبع نفس موسم دی میخیزد
بیدل از بس به غم عشق سراپا گرهم
از دلم ناله به زنجیر چو نی میخیزد



