
بیدل دهلوی- غزل شماره 1551
ناله میافشاند پَر در باغ ما بلبل نبود
عبرتی بر رنگِ عشرت خنده میزد گل نبود
سیر این باغم نفس در پیچ و تاب جهد سوخت
موج خشکی داشت جویِ آرزو سنبل نبود
وضع ترتیب تعلّق غیر دردسر نداشت
خوشه بند دانۀ زنجیر جز غلغل نبود
رنگ حال هیچکس بر هیچکس روشن نشد
رونق این انجمن غیر از چراغ گل نبود
زین خمستان هیچکس سرشار معنی برنخواست
جامها بسیار بود امّا یکی پُر مل نبود
عالمی بر وهمِ رعنایی بساط ناز چید
موی چینی دستگاه طرّه و کاکل نبود
پردهها برداشتیم از اعتبارات غرور
در میان خواجه و خر حایلی جز جل نبود
خلق بر خود تهمتی چند از تخیّل بستهاند
ورنه سرو آزاد یا قمری اسیر غل نبود
پیکر خاکی جهانی را غریق وهم کرد
از سر آبی که بگذشتیم ما جز پل نبود
مستیِ اوهام بیدل بیدماغم کرد و رفت
فرصتی میزد نفس در شیشهها قلقل نبود



