ورود / عضویت



مدّ بقا کجا به مه و سال می‌کشد - ادبستان شعر پارسی % %

مدّ بقا کجا به مه و سال می‌کشد

بیدل دهلوی- غزل شماره 1521

مدّ بقا کجا به مه و سال می‌کشد

نقّاش رنگ هرچه‌ کشد بال می‌کشد

واماندگی به قافلهٔ اعتبار نیست

پیش است هرچه شمع ز دنبال می‌کشد

نگسستنی‌ست رشتهٔ آمال زیر چرخ

چندین ‌کلاوه مغزل این زال می‌کشد

سنگ همه به خفّت فرسودگی ‌کم است

قنطار رفته رفته به مثقال می‌کشد

از ریش و فش مپرس ‌که تا قید زندگی‌ست

زاهد غم سلاسل و اغلال می‌کشد

خشکی به طبع خلق ز شعر ترم نماند

فطرت هنوز از قلمم نال می‌کشد

تشویش خوب و زشت جهان جرم آگهی‌ست

صیقل به دوش آینه تمثال می‌کشد

موقع‌شناسِ محفلِ آدابِ حسن باش

ننگ خطست مو که سر از خال می‌کشد

معشوقی از مزاج نفس کم نمی‌شود

پیری ز قدّ خم شده خلخال می کشد

بی‌مایهٔ غنا نتوان شد حریف فقر

ادبار نیز همّت اقبال می‌کشد

بیدل تلاشِ ‌گرمروِ وادی جنون

تب می‌کند گر آبله تبخال می‌کشد

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤